Pogrzebane na smętarzu


Stephen King ma w swoim dorobku wiele powieści grozy, które czynią go najbardziej znanym pisarzem naszych czasów. W ścisłej czołówce jego kultowych dzieł znajduje się ,,Smętarz dla zwierzaków’’ wydany w 1983 roku.

Louis Creed w związku z nową posadą postanawia przenieść się wraz z rodziną na drugi koniec kraju. Z żoną i dwójką dzieci przeprowadza się z Chicago do małego miasteczka Ludlow. Na terenie ich nowej posiadłości znajduje się las będący przedmiotem sporu między Indianami ze szczepu Micmaców, a władzami stanu Maine, malownicza łąka oraz tytułowy cmentarz dla zwierzaków. Jest on dziełem wielu pokoleń dzieci chowających w tym miejscu swoje domowe pupile. Wkrótce jednak Louis ma się przekonać, że ziemia należąca do Indian jest czymś więcej niż zwykłym lasem i coś pragnie wciągnąć go w swoje sidła.

zdj-z-tabliczka

,,Smętarz dla zwierzaków” zdecydowanie zasługuje na miano kultowej powieści grozy nie tylko dlatego, że wyszedł spod pióra słynnego Stephena Kinga. Początkowy sielski obraz szczęśliwej rodziny, rozpoczynającej nowy rozdział w życiu, w spokojnym miasteczku otoczonym lasami zmienia się diametralnie z biegiem fabuły. Dzieło zawiera różne elementy z horroru takie jak duchy i pradawna uśpiona moc, o której krążyły legendy wśród Micmaców. Jednak dużo bardziej przerażającą rzeczą niż owa moc i jej działanie jest przedstawiony w książce obraz człowieka popadającego w obłęd oraz ukazanie do czego zdolna jest osoba doświadczająca rodzinnej tragedii. Różne osoby, w różnym wieku na swój sposób muszą zmierzyć się ze śmiercią członka rodziny, przyjaciela lub zupełnie obcej osoby.

W mistrzowski sposób zostają także ukazani bohaterowie powieści. Każda postać ma swoją historię, przeszłość, która wpływa na jej teraźniejszość i nie pozwala o sobie zapomnieć. Rzuca się także w oczy portret psychologiczny głównego bohatera, który popadając w szaleństwo wciąż stara się logicznie myśleć. Autor przedstawia jego wewnętrzne rozterki, przemyślenia, rozpaczliwe próby usprawiedliwienia przed samym sobą swoich poczynań. Wszystkie te zabiegi sprawiają, że czytelnik ma poczucie więzi emocjonalnej z bohaterami.

zdj-z-brama

Fabuła, choć przewidywalna w pierwszej połowie, w drugiej części staje się wyjątkowo dynamiczna i trzyma w napięciu do ostatniego słowa. Ostatecznie otrzymujemy otwarte zakończenie, które jednak nie pozostawia niedosytu, a wręcz przeciwnie. Punkt kulminacyjny znajduje się na samym końcu, dzięki czemu powieść nawet po skończeniu trzyma w napięciu.

Trzyma, nie puszcza i nie pozwala o sobie zapomnieć. Skłania do refleksji nad różnymi aspektami: nad kruchością życia, światem paranormalnym, nad rodziną i nieodwracalnością śmierci (oraz jej pozorną odwracalnością).

Autor: Katarzyna Toczko

Korekta: Zuzanna Smulska

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s